"Ojcze, powiedz ludziom, że już nigdy więcej nie usłyszą mego głosu…" *


Gdybym potrafił, opisałbym teraz milczenie. Nie takie zwykłe, wynikające z niechęci do odzywania się. Opisałbym milczenie spowodowane zadumą. Co będzie dalej? Czy ja też kiedyś zrobię taki krok? Przede wszystkim, czy potrafiłbym to zrobić? Nie byłoby ani mądre, ani też sprawiedliwe gdybym powiedział, że spotkała mnie największa z możliwych tragedii. Tak na pewno nie było. Spotkało mnie jednak kiedyś coś, po czym można całkowicie stracić wolę walki. Ja też ją straciłem, w pewnym stopniu przynajmniej. Był dzień, w którym spoglądając w przyszłość nie widziałem nic. Moje oczy widziały tylko to, co było przed tym dniem. Wszystko to, co było zanim ten dzień nadszedł. Chciałem być sam, żeby nikt nie musiał widzieć tego, co może się rysować na mojej twarzy. Nie chciałem, żeby ktokolwiek patrzył mi w oczy. Bałem się, że może coś w nich dostrzec. Jednocześnie jednak czułem I wiedziałem, że właśnie teraz, właśnie w tej chwili nie powinienem zostawać sam. Droga, jaką musiałem pokonać do domu była bardzo daleka. Odległość była na tyle duża, że przerażało mnie pokonywanie jej w samotności. Sam ze sobą, sam z wydarzeniami tego dnia, sam ze wszystkim co ten dzień poprzedzało, sam ze strachem o kolejne dni, które dopiero miały nadejść. Najgorsze było to, że już dużo wcześniej spodziewałem się nadejścia tego dnia. Wiedziałem, że nadejdzie. Często myślałem o tym, co będzie potem. Co ja sam potem zrobię, jak sobie z tym poradzę. To były myśli, które mnie przerastały I przerażały. Bałem się zerkać w przyszłość, bałem się tego, co mogę w niej zobaczyć.

Kolejny rok kalendarzowy to obowiązkowo kolejna podwyżka cen benzyny, kolejna sytuacja w której zima zaskakuje drogowców i oczywiście kolejne wydanie Football Managera.

Piłkarskie menedżery to dość specyficzny gatunek gier. Uwidacznia się to szczególnie w tym, jak rzesze fanów odbierają każdą kolejną odsłonę serii. Największe kontrowersje budzą elementy takie, jak kolor menusów czy rozplanowanie interfejsu. I nic dziwnego, nie od dziś wiadomo, że piłka jest okrągła, bramki są dwie, a drużyna liczy sobie jedenastu zawodników i nie ma tu miejsca na jakiekolwiek odstępstwa od zasad. Wychodząc z tego właśnie założenia, jak i przekonany będąc, że każdy cywilizowany człowiek wie, o co w tej piłce właściwie chodzi, skupię się na takich właśnie kosmetycznych aspektach recenzowanego tu Football Managera 2010. To, co jako pierwsze rzuca się w oczy po uruchomieniu gry to zmiana kolorystyki i dość fundamentalne przemeblowanie interfejsu tak w stosunku do FM 09 jak i poprzednich części. Kojarzoną z piłką nożną zieleń zastąpiła estetyczna biel lub stylowa czerń. Zmiana ta przynosi podobnie mieszane uczucia, co przebudowany układ menusów, początkowo trudno się przyzwyczaić, ale po kilku dniach gry uważam ,że tak jak teraz jest lepiej. Miejsce bocznego paska zakładek zastąpił pasek górny poziomy, którego przyswojenie i polubienie również zajmuje sporą ilość czasu.