Kolejny rok kalendarzowy to obowiązkowo kolejna podwyżka cen benzyny, kolejna sytuacja w której zima zaskakuje drogowców i oczywiście kolejne wydanie Football Managera.

Piłkarskie menedżery to dość specyficzny gatunek gier. Uwidacznia się to szczególnie w tym, jak rzesze fanów odbierają każdą kolejną odsłonę serii. Największe kontrowersje budzą elementy takie, jak kolor menusów czy rozplanowanie interfejsu. I nic dziwnego, nie od dziś wiadomo, że piłka jest okrągła, bramki są dwie, a drużyna liczy sobie jedenastu zawodników i nie ma tu miejsca na jakiekolwiek odstępstwa od zasad. Wychodząc z tego właśnie założenia, jak i przekonany będąc, że każdy cywilizowany człowiek wie, o co w tej piłce właściwie chodzi, skupię się na takich właśnie kosmetycznych aspektach recenzowanego tu Football Managera 2010. To, co jako pierwsze rzuca się w oczy po uruchomieniu gry to zmiana kolorystyki i dość fundamentalne przemeblowanie interfejsu tak w stosunku do FM 09 jak i poprzednich części. Kojarzoną z piłką nożną zieleń zastąpiła estetyczna biel lub stylowa czerń. Zmiana ta przynosi podobnie mieszane uczucia, co przebudowany układ menusów, początkowo trudno się przyzwyczaić, ale po kilku dniach gry uważam ,że tak jak teraz jest lepiej. Miejsce bocznego paska zakładek zastąpił pasek górny poziomy, którego przyswojenie i polubienie również zajmuje sporą ilość czasu.

„Polska – ojczyzna robotów” – zinterpretuj te słowa Kazika Staszewskiego, wielkiego polskiego wieszcza.


Taki temat chciałbym dostać na pisemnej maturze z języka polskiego. Wiem, że jest to niemożliwe, z uwagi na wiele czynników (nie muszę chyba ich wymieniać), a najprawdopodobniej będę musiał się wypowiedzieć na pytanie: „Jak oceniasz wpływ problemów gastralnych wielkich twórców epoki oświecenia na polską literaturę XX wieku” lub coś tego pokroju. Gdyby jednak nagle świat się zmienił i MEN przestałby katować biednych uczniaków Homerem, Kochanowskim, Mickiewiczem czy Baczyńskim (z których i tak wiele nie rozumieją), a zaczął doceniać genialną prozę np. Sapkowskiego, Łysiaka, Tolkiena i Tokarczuk oraz nie mniej wspaniałe utwory Staszewskiego czy Nosowskiej, to pisałbym wypracowania i uczył się na polaja z miłą chęcią.